Yorki szczeniaki

listopad 20th, 2008 by fala | Posted in Bez kategorii |

czarne yorki Do końca XVIII stulecia yorkshire terrier były hodowane dla celów myśliwskich, nie miały bowiem w owych czasach tak długiego i obfitego owłosienia jak obecnie, były więc przydatne nawet do polowania w norach. obecnie yorki są psami do towarzystwa.

yorkshire terrier puppies Pierwsze teriery pochodzące z tej hodowli pokazano na wystawie w Craven (księstwo Yorku) w 1868 roku, nazywając je yorkshire terrier

Yorki Według jednej, opartej na legendzie, matką rasy była długowłosa suczka, która uratowała się z zatopionego w 1588 roku u brzegów wyspy York okrętu z Armady Hiszpańskiej i skrzyżowana z występującymi na wyspie psami dała początek nowej rasie; według drugiej wersji przodkami yorków były używane na wyspie do polowania już w połowie XVI wieku yorkshire terriery miejscowego pochodzenia.

yorkshire terrier Cechują go żywe usposobienie, lekkie, zdecydowane, wykonywane z dużą swobodą ruchy oraz, mimo krótkich nóg, zwinność i ruchliwość. York pies - jego wygląd uosabia ogromną siłę i energię, zawarte w małym ciele, a spojrzenie jakby wyraża chęć ciągłej aktywności. Wzrost i ciężar Yorkshire terrier - wysokość w kłębie od 25 do 28 cm, ciężar w kondycji wystawowej powinien wynosić od 8,5 do 10,5 kg.

yorkshire terrier Wkrótce ta rasa stała się modną i obecnie występuje nie tylko we wszystkich krajach europejskich, ale również w USA i Japonii, W Polsce yorki pojawiły się przed II wojną światową, a po wojnie hodowla ich z początku rozwijała się dość pomyślnie, a!e w latach sześćdziesiątych zaczęła stopniowo zamierać, i dziś yorki stały się u nas rzadkością.

yorkshire terrier min Nazwę tę zmieniono około 1880 roku na yorki. Psów tych używano głównie do polowania w norach na lisy, które wyrządzały znaczne szkody hodowcom owiec, porywając małe jagnięta. Prócz tego oddawały one usługi w tępieniu szczurów.

dla yorkshire terrier Grzbiet krótki i mocny, bardzo szeroki w barkach a stosunkowo wąski w lędźwiach, powinien się lekko obniżać tuż za kłębem (to najniższa jego partia), stąd kręgosłup powinien wznosić się aż do lędźwi (których wierzch jest znacznie wyższy do kłębu), następnie gwałtownie wyginać się aż do ogona, tworząc łuk charakterystyczny dla yorków o tzw. grzbiecie karpiowatym.